Actualiteit - Vlammetje

Hier zijn we weer met nieuws over Vlammetje.

Op vrijdag 5 augustus is er een nieuw reekalfje in VOC Brasschaat aangekomen. Op initiatief van en na gesprekken met Natuurhulpcentrum Opglabbeek werd één van hun reekalfjes naar Brasschaat getransporteerd. Eén van onze vrijwilligers loopt momenteel stage in het VOC aldaar en dus verzorgde zij het transport. Het reekalfje werd in een speciaal daarvoor uitgeruste reeëntransportkist (gemaakt door Marcel Peeters zelf) vervoerd. Het is belangrijk dat het kalfje donker vervoerd wordt en en ook zo stabiel mogelijk. Op ons verzoek werd er een geitje naar Brasschaat gebracht. Wanneer Vlammetje volgend jaar vrijgelaten wordt dan is de kans zeer groot dat de twee reegeitjes samen zullen blijven gedurende ongeveer een jaar. Met een bokje erbij is de kans bijna onbestaande omdat jonge bokjes onmiddellijk op zoek gaan naar een eigen territorium en zich soms wel aansluiten bij andere jaarlingen maar zelden bij geitjes.

We hebben het nieuwe reekalfje Dropje genoemd en wel om twee redenen. Ten eerste is zij vanuit het verre Limburg hier in Brasschaat gedropt.De tweede reden is moeilijker uit te leggen maar heeft veel symboliek. De brand op de Heide is gestopt door de vele "waterdropjes" van de brandweer en van de regen, dit dropje helpt in belangrijke mate ook mee om vlammetje te redden, vandaar.

Toen Dropje in Brasschaat aankwam was zij erg vermoeid door het vervoer (ongeveer 80 km ) en uiteraard gestresseerd door het vangen en het vervoer. We hebben de kleine ree dan ook apart gezet om haar de kans te geven uit te rusten en te wennen aan de nieuwe omgeving.De hele dag bevond er zich wel één van de verzorgers buiten het terrein om de ree voortdurend te observeren.

De volgende morgen hebben we de twee reekalfjes dan bij elkaar geïntroduceerd. Eerst via geur, maar met afscheiding tussen. Vlammetje was geïntrigeerd door dat nieuwe "onbekende iets" dat zich aan de andere kant van de afsluiting bevond. Dropje was alleen maar ongeduldig, zij wou zo snel mogelijk bij de andere ree geraken.

Toen de poort dan uiteindelijk geopend werd liep Dropje onmiddellijk op Vlammetje af, zij wilde direct kennis maken en was zichtbaar tevreden opnieuw bij een ree te zijn. Maar voor Vlammetje was dit "rare" wezen op 4 poten een volkomen onbekend iets. Ze was er niet bang van, maar ze vond het maar niets dat dat andere "ding" zo dicht kwam. Ze draaide zich dan ook resoluut om en ging naar de verzorger, daar hoorde zij bij! Voor de verzorgers zijn dit absoluut zware dagen geweest, want ook nu weer moesten we constant de reeën observeren. Gelukkig is Vlammetje een heel nieuwsgierig reekalfje, telkens opnieuw won haar nieuwsgierigheid het en ging ze naar dat andere "wezen" om kennis te maken.

De eerste 2 dagen verliepen zonder problemen, de reekalfjes zochten geregeld toenadering maar gingen voor het grootste deel van de dag hun eigen weg en 's nachts sliepen ze apart.

En de derde dag gebeurde het: Vlammetje werd een echt reekalfje. Toen Dropje voor de zoveelste keer toenadering zocht, aanvaardde ze Dropje en de twee reekalfjes begonnen elkaar uitgebreid te likken, te besnuffelen en weer te likken.

Was het de herinnering aan een nu toch al ver verleden voor haar of maakte ze de klik en snapte ze dat zij niet tot die 2-beners hoort maar ook zo'n 4-potig ding is, we zullen het nooit weten!